Interview met Morten Eschweiler

“Ik geloof dat ik sociaal wat handiger ben geworden”

Morten Eschweiler, nog lang geen dertig, runt een teambuildingsbedrijf en klimpark. In oktober trotseerde hij de provincie om toestemming te krijgen voor de de Beach Obstacle Run. Met het zand nog in zijn haren kocht hij Texels meest vergeten groepsaccommodatie Bloem en Bos. “Ik neem vaak een beslissing en denk daarna: ‘Ben ik hier wel klaar voor?’”

Door: Femmy Saal

Texel laat zich van een wispelturige kant zien. De zon schijnt verleidelijk fel in de plassen op het hobbelige toegangspad naar Bloem en Bos, maar wie zijn hoofd buiten de deur steekt, komt bedrogen uit. Het kwik komt net boven de twee graden uit en de wind rondom het gebouw is dun. Achter de groepsgebouwen staat een huis, waar nu nog de oud-beheerders wonen. Binnenkort hoopt Morten hier elke dag wakker te worden, om in twee stappen in het hart van zijn bedrijf te zijn. Zijn kantoor is de plek die hij als eerste klaarmaakte. Zodat vaste kracht Juliët boekingen kan verwerken en mensen te woord kan staan. “Ik kan niet wachten om hier straks ook te wonen.”

Drie weken lang kluste Morten met zijn vader aan het groepsverblijf en het kantoor. Ze pakten aan wat hoognodig beter en sfeervoller moest. De rest pakken ze stapsgewijs aan. In het groepsverblijf voor 36 personen verfden ze de centrale ruimtes van streng schoolblauw naar vriendelijk groen, de muren zijn friswit en in de hoek staat een uitnodigende houten bank met dikke, zachte kussens. “Ik heb geleerd van groepen die van hieruit deelnamen aan mijn activiteiten. ‘Wat vind je leuk en fijn hier?’, vroeg ik hen. Iedereen vond het hier netjes en schoon, de sfeer vonden ze ongezellig. We zijn meteen begonnen met meer gezelligheid maken in de grote gemeenschappelijke ruimte.”

BloemenBos

Foto: Liselotte Schoo Fotografie

Hoe lang heb je geklust?

“Het is sinds 21 januari van mij. Samen met mijn vader heb ik hier drie weken geklust. Hoe dat ging, samen? Nou, wij lijken allebei op elkaar en weten goed wat we willen, maar hebben goed samengewerkt. Wij zijn gelukkig een beter klusteam dan vijf jaar geleden, toen ik mijn eerste kantoor betrok. Ik geloof dat ik sociaal wat handiger ben geworden.”

Vanuit de groepsruimte gaan we via de grote schuifdeuren via het terras, waar de picknickbanken er nu nog wat verloren bij staan, naar het grote, door hoge struiken omzoomde activiteitenveld. Rondom Bloem en Bos ligt een gigantisch terrein, waar op een deel ervan nog paarden grazen.

Wat wil je hier gaan doen?

“Wat je hier ziet staan, zijn de obstakels van de Beach Obstacle Run. Een paar weken geleden trainde hier nog een hoofdklasse hockeyteam. Het is perfect om hier een parcours uit te zetten.”

Met zoveel eigen terrein hoef jij de vergunningspaden minder vaak te belopen?

Morten’s ogen gaan glimmen. “Toen ik dit terrein zag, was het eerste wat ik dacht: Dit gaat mij veel tijd schelen. Het leent zich uitstekend voor trainingweekenden van hoofdklasseteams voetbal, volleybal of hockey, die er met elkaar wel eens even uit willen. Ze slapen hier en binnen drie keer rollen staan ze op een trainingsparcours. Ik wil op deze manier echt een bijdrage leveren aan Texel Sporteiland.”

Het TeVoKo buitenvolleybaltoernooi?

“Nou, wie weet!”

Wat is je droom, als je naar dit terrein kijkt?

“Ik zou hier graag boogschietevenementen organiseren. En dé stormbaan van Texel worden voor alle soorten sporters.”

Hoe gaat het eigenlijk met jou?

“Het gaat goed. Oprecht goed. Ik heb 2015 in de eerste maanden van 2016 geleefd, voor mijn gevoel. Ik voelde sinds het najaar van 2015 dat ik nergens kwam waar ik wilde zijn. Ik hikte ontzettend aan tegen de handtekening onder het koopcontract van Bloem en Bos en de uiteindelijke overdracht.”

Nu het rond is, ben ik zo blij. Laatst stond ik op het Klimpark op De Krim (wat Morten ook runt, in nauwe samenwerking met De Krim, red.) en iemand zei me: ‘Wat heb je allemaal néérgezet.’  En dan denk ik: ‘oh ja, dat is waar ook!’ De Krim; ook zo’n partij waarmee ik fijn werk. Iwan ziet wat goed is. En waar hij Texelse partijen kan gebruiken, doet hij dat. Altijd staat de deur naar Iwan’s kantoor open. Dat geeft een supergoed gevoel.”

Teambuildingsactiviteiten organiseren, daar ben je goed in. Wat ben jij zelf: teamplayer of einzelgänger?

“Nou, ik ben wel ongeduldig. En als ik dan naar een groepsproces kijk, of mensen zie weifelen bij het verdelen van de taken, dan roep ik al snel: ‘Ah joh, doe ik wel even.’ Ik kan dan niet echt het geduld opbrengen om af te wachten wat de rest gaat doen. Een einzelgänger zou ik mezelf niet noemen, maar ik werk liever met drie mensen, dan met dertig. Op een of andere manier associeer ik samenwerken in een grote groep met ‘vertragend’.”

Wat waren leerzame momenten, in de aankoop?

“Wat ik moeilijk vind, is met de beheerders te maken hebben die nog op het terrein zitten en de tijd nodig hebben om te vertrekken. Dat betekent dus, inderdaad, geduld hebben. Zoals ik al zei: dat is moeilijk voor mij. Het traject van de financiering vond ik pittig. Ik ben op 27-jarige leetijd een verplichting aangegaan, waarvan ik weet dat ik er tot mijn 50e aan vastzit. Ik heb er nu wel rust in gevonden, maar ik schrik nog wel eens wakker bij het besef welke stap ik heb gezet. Ja, bij mij komt dat altijd achteraf. Ik ben nogal voorwaarts ingesteld, zeg maar.

Half december schrok ik me suf. Tijdens de belronde langs vaste Bloem en Bosklanten in december, kwam ik er achter dat de kerk het klantenbestand van Bloem en Bos een brief had gestuurd. Daarin stond dat zij geen reserveringen meer aannamen. Scholen, families en bedrijven hadden dus al een andere accommodatie voor hun paar dagen weg en schoolreizen gevonden, in de veronderstelling dat hun vertrouwde plek een andere bestemming kreeg.”

Hoe heb je dit zakelijk aangepakt?

“Ik heb direct mijn verkoopmakelaar gebeld. Naar bleek, was de brief al verstuurd voordat de verkoop aan mij startte. Het heeft wel veel impact op de omzet, 2016 wordt hoe dan ook een minder jaar voor mij. Ik ben niet bij de pakken neer gaan zitten. De telefoontjes met de vaste klanten waren heel positief, trouwens. Een aantal heeft hun geboekte reis zelfs geannuleerd, om vervolgens bij mij te boeken. Aan hun verhalen aan de telefoon hoorde ik hoeveel herinneringen ze hier hebben liggen. Boekingen voor 2017 heb ik ook al binnen.

De scholen hebben hun meeste schoolreizen al in oktober geboekt, dus voor wat betreft deze groep had de brief veel impact op mijn bezetting. Er komt nu af en toe nog wel eens een verdwaalde school binnen, die vergeten is een schoolreis te regelen.”

Wat is er zo aantrekkelijk aan schoolreizen?

“Financieel is er niets aantrekkelijks aan, voor mij heeft het een grote maatschappelijke waarde op de lange termijn. Het Texelse jeugdvakantiebeleid zorgt ervoor dat er nog maar weinig jongeren naar het eiland komen om vakantie te vieren. Met de schoolreizen hoop ik ze op de lagere en middelbare schoolleeftijd nog herinneringen mee te geven, die hen ertoe bewegen om hier later nog eens terug te komen.

Tijdens een fietstocht met een van mijn groepen naar het KNRM-gebouw in De Koog, stapte een man uit de groep van zijn fiets. Hij had de reis naar Texel met mij geregeld. Hij zocht iets. ‘Wat zoek je?’, vroeg ik. ‘Nou,’ zei hij, ‘zie je dat gebouw? Daar achter ben ik twintig jaar geleden iets verloren.’ Hij lachte. En zei: ‘Ik heb altijd gezegd, als ik iets mag organiseren dan gaan we naar Texel.’

Veel mensen doen er nonchalant over, over het effect van de ongastvrijheid naar jongeren in het toeristenbeleid op de lange termijn; toeristen komen toch wel, zegt men. Als je de jeugd weert, dan weer je ook de vorming van nieuwe herinneringen. Natuurlijk brengen zij minder in dan een volwassen echtpaar. Maar het is wel een investering in de toekomst.”

Hoe zien jouw dagen er nu uit?

“We zijn bezig met het voorbereiden op het komende voorjaar en het zomerseizoen. We maken de zomerprogramma’s en de herfstactiviteiten staan al deels op papier. Plannen, vooruitdenken, uitvoeren, zorgen dat de website op orde is en de online marketing klopt, dat is waar alles nu om draait. Daarnaast maak ik Bloem en Bos op orde.”

Wat kunnen we komend seizoen van je verwachten? 

“De hockeydames uit Utrecht die hier een paar weken geleden waren, trainden op de survivalbaan op mijn terrein. Dat inspireerde me om een vaste klimbaan te maken. Vanaf mei ligt er een prachtige trainingslocatie voor teams die op hoog niveau sporten en die wel wat afwisseling willen.

Verder ben ik druk bezig met een paintbal-locatie. Ik was niet de eerste met het idee, maar ben wél degene die het snelst doorpakt en het bijna rond heeft.

Dan is er nog het Muziekfeest Op de Haven, met BLØF, waar ik in het organisatieteam zit. Dit is een fantastisch marketingmiddel voor mijn bedrijf. Ik ben trots dat ik kan laten zien wat ik kan. Peter Koorn, Nick Ran en ik kunnen zeggen dat het is gelukt om BLØF naar Texel te halen. We werken bewust met zijn drieën.

En het feit dat ik nu slaapplaatsen kan bieden bij al mijn activiteiten op het eiland… De mogelijkheden zijn voor mij zo ongelooflijk groot nu. Soms duizelt het me, als ik me bedenk wat er allemaal kan.”

Waarom blijft de datum van verkoop van de BLØF-kaarten zo lang onbekend?

“Dat is niet bewust, maar we hebben gewoon nog heel veel werk te verzetten, voordat we daar aan toe zijn. Vooral de goedkeuring voor het technische- en het geluidsplan is een vak apart. Er mag geen vuiltje aan de lucht zijn. De organisatie achter BLØF stelt hoge eisen. Hiervoor is Nick Ran verantwoordelijk, dus die heeft het nu heel druk.

Vergunningen in orde maken is mijn verantwoordelijkheid. Guus Meeuwis had, toen hij naar Texel kwam, een eigen team dat alle vergunningen met de gemeente Texel in orde maakte. Ik regel al het vergunningenwerk alleen.

Spannend is, dat we hebben ingezet op een bepaalde hoeveelheid publiek, maar niet precies weten wat er in de tussentijd nog gebeurt.

Daarnaast is vergunningen regelen lastig omdat het vooral véél papierwerk doornemen en vragen beantwoorden betekent, maar dit zet je ook aan het denken. Bij sommige vragen in een vergunningstraject denk ik: ‘Moet dat nu?’ Zoals bijvoorbeeld: de constructieberekeningen van alle tenten van Sijband Stiehl, onze leverancier, inclusief de certificeringen. Die tenten hebben hiervoor al op zo ongeveer elk evenement gestaan en deze slag is al meerdere malen gemaakt. Maar toch moet het. Andere vragen, vooral die rondom de veiligheid, leveren weer heel belangrijke inzichten op. Dus ja, dat gaat twee kanten op.

Team Evenementenvergunningen van de gemeente stelt zich op als een adviseur. Wij gingen blanco op gesprek bij Charlotte, de verantwoordelijke bij de gemeente Texel. Wat ze direct deed, was met ons de evaluatie doorspreken van het concert van Guus Meeuwis in 2014, zodat wij daar lering uit konden trekken. Bij The Beach Obstacle Run moest ik een hekkenplan indienen. Ik wist niet eens wat het was! ‘Kom maar even langs Morten, dan nemen we de boel meteen even door’, zei ze. Zo kan het collegateam Vergunningen het volgens mij ook wel vaker aanpakken. Ik ben voor.”

De provincie was tijdens de Beach Obstacle Run Mortens grootste stressfactor.

“Ik verzoop in het papierwerk. Met Erik van der Spek van Staatsbosbeheer Texel nam ik de route door. Na tien minuten zei hij: ‘Ik voorzie geen problemen.’ Uit het niets belde de Provincie Noord-Holland, professor dr. Jelle Adema, ik vergeet zijn naam nooit meer, met de mededeling: ‘Hier moet volgens de Natuurbeschermingswet een vergunning voor worden aangevraagd.’ Oh man, dat was echt niet leuk. Ik moest een online scan op internet doorlopen en kijken langs welke dieren en planten de route liep.

Lijstje

Foto: Liselotte Schoo Fotografie

Per plant en dier had Jelle een risicoclassificering gemaakt. Als er een risico was, moest ik zelf beheersmaatregelen invullen. Bijvoorbeeld: het konijn kan ons zien en schrikken, waardoor hij vlucht en een andere verblijfplaats moet zoeken. Hoe zorgen we dat het vluchtrisico minimaal is? Ik moest daarom bijvoorbeeld de grootte van de routebordjes doorgeven. Mijn eerste bordenvoorstel keurde Jelle af; te groot en dus te afschrikwekkend voor dieren. Er was een lijst van tientallen planten en dieren die… ik zoek het even op in mijn telefoon… optische verstoring, mechanische verstoring, of een verstoring door licht of geluid konden ervaren.

Toen de meneer van de provincie aangaf dat er op sommige plekken langs de route ook vogels aan het broeden waren, namen mijn twijfels over de zin van dit alles toe; vogels broeden niet in oktober…”

Wat heb je er van geleerd?

“Mijn geduld is op de proef gesteld, maar heeft zich goed gehouden. En ik realiseer me hoe contraproductief sommige provincieregels zijn ten opzichte van lokaal beleid. Een lokaal advies van een boswachter die de omgeving door en door kent en die in het verleden ook wel eens zijn poot stijf heeft gehouden, is van tafel geveegd.”

Hoe is het voor jou om te ondernemen op Texel?

“Nu ik langer onderneem, zijn de korte lijntjes fijn. Als je iets nodig hebt of iets mist, dan zijn de contacten zo gelegd, omdat ondernemers heel veel voor elkaar over hebben.

De korte lijnen en het kleine ondernemerswereldje werkten in het begin tegen me. Ik, oorspronkelijk uit de Zaanstreek en op mijn twaalfde hierheen verhuisd, stuitte vaak op leveranciers die zeiden: ‘Alles leuk en aardig jongen, maar kom eerst maar eens met een serieuze groep klanten, dan praten we wel verder.’ De combinatie van niet serieus genomen worden en afwachtend zijn naar niet-Texelaars maakte samenwerken moeizaam.”

Wat is je band met TOP?

“Mijn reden om lid te worden van TOP was in eerste instantie weinig idealistisch, eerlijk gezegd. Ik wilde mijn folders neerleggen bij het VVV-kantoor en had het online-boekingsplatform van de organisatie nodig om gezien te worden door mijn potentiële klanten. Zonder TOP-lidmaatschap bleef de deur dicht, dus ik had geen keuze. Nu zie ik dat het leggen van contacten met andere ondernemers makkelijker gaat via TOP.”

Je bent ook ‘student’ van de eerste lichting TESO Bestuursklas?

“Ja, dat is hartstikke leerzaam. We zijn een hecht ‘bij elkaar geraapt zootje’. Mijn klasgenoten zijn agrariër, horecaondernemer, kunstenaar, retailer of zakelijke dienstverlener. De zelfreflectielessen zijn interessant, maar ik steek naast dingen over mezelf ook praktische zaken op, als: hoe vergader je technisch strak en goed? En: hoe bereik je meer met je bestuur? Op 17 maart eindigt de opleiding met een presentatie aan de Raad van Commissarissen van TESO. We hebben ons verdiept in een aantal Texelse vraagstukken en in de presentatie komen we met een aantal bevindingen.”

Het teambuilden en buitensporten. Wat is het leukst?

“Van het buiten zijn word ik sowieso gelukkig. En van iets tot een succes maken, ook als er iets onverwachts gebeurt. Het plenst van de regen of een groep mist de boot: hup, schakelen en snel iets bedenken. Daar geniet ik van.

Morten

Foto: Liselotte Schoo Fotografie

Wat ik ontdekte is dat ook de mensen die om wat voor reden langs de zijlijn staan tijdens een teambuildingsdag, genieten. Ze zijn op een eiland, weg van de dagelijkse beslommeringen en kunnen al blij worden van het kijken naar een groep collega’s die aan het hannessen is met een vlieger. De stille genieters, die aan het einde van de dag hun hand op je schouder leggen, je aankijken en zeggen: ‘Ik heb zó genoten!’ Voor mij is dat puur geluk.”

Wat leerde je de afgelopen jaren?

Er valt een lange stilte…. “Kritisch naar mezelf kijken en tot de conclusie komen dat ik ook veel mankementen heb. Mijn ongeduld, is er zo een: het moet snel en nu. En ik kan heel slecht twee dingen tegelijk, waardoor ik kortaf kan reageren op een vraag, als ik op de computer werk. Ik heb daarna een kwartier nodig om er weer in te komen!

Wat ik ook merk, als ik werk met scholen, is de invloed die de overvloed aan juffen heeft op een groep kinderen. Zij zijn relatief beschermender dan mannen. Dat projecteren ze ongemerkt op de kinderen. Waar een leraar bij het klimpark zegt: ‘Hup, klimmen, dat kun je best’, zegt een juf relatief vaker: ‘Als je niet durft, hoeft het niet hoor.’ Ik vind dat best wel lastig, vooral omdat ik denk dat het goed is om kinderen te leren grensverleggend en veel met hun lijf bezig te zijn. Wat dat betreft kunnen we nog veel leren van de Duitsers. Duitse kinderen zijn motorisch veel sterker dan de Nederlandse, als ik afga op wat ik zie in het klimpark. Ze krijgen op school meer bewegingsonderwijs en ook zie ik dat ze meer worden uitgedaagd.”

Meer vrouwen aan de top en meer mannen in het onderwijs, in Nederland?

“Zeker, ja! De inbreng van zowel mannen als vrouwen bij vorming van kinderen is belangrijk.”

Wat leerde je nog meer?

“Ook leer ik van de werkmentaliteit van leveranciers, bijvoorbeeld van Fietsverhuur Van der Linde. Dit bedrijf laat zien dat ondernemen betekent dat je je nergens te goed voor voelt. Als ik bijvoorbeeld om 6.00 uur ‘s ochtends ergens fietsen nodig heb, weet je wie er dan staat uit te laden? Erwin van der Linde zelf. Zijn werkhouding brengt hij over op zijn personeel. Erwin snapt het gewoon.”

Ondernemer uitgelicht

Twitter

TOP Texel - Texels Ondernemers Platform - Postbus 155 - 1790 AD DEN BURG Texel - E-mail:
ontwerp & techniek: Zilte Zaken i.s.m. WEBJONGENS © 2017