Interview met Ricardo de Graaf

Ik zei tegen mijn broer: “Man, ik heb je gemist en veel aan je gedacht.”

Wie is Ricardo de Graaf? Grappenmaker of serieuze ondernemer? Vanuit zijn kantoor, met uitzicht op de nu nog lege grasmat van het kampeerveld, keert De Graaf zichzelf even binnenste buiten. “In deze tijd van het jaar maal ik wat meer over dingen.”

Door: Femmy Saal

Hoe ziet het naseizoen er dan uit?

“Wij gaan voor de herfstvakantie dicht en zaaien, hup, meteen de grasmat door. Dan heb je nog wat temperatuur en dan komt gras nog op. Zo nemen we een voorsprongetje op het komende seizoen. Daarna gaan we sloten maaien, snoeien en na het grote onderhoud sluiten we het water af en begint dus die tijd op kantoor. Daar maken we de tarieven en arrangementen voor komend jaar. Voor mijn gevoel zijn we daarmee altijd iets te laat. In november voelen de eerste dagen in het voorjaar alweer als heel dichtbij.”

Woutershok

Waar maal je over?

“Over hoe kwetsbaar ondernemen op deze plek is. Ik weet dat ik niet eeuwig op deze manier kan doorgaan.”

Waarom kan dit niet voor eeuwig doorgaan?

“In het voor- en najaar loopt het aantal kampeerders terug. Dat komt door de steeds hoger wordende gemiddelde leeftijd van onze gasten. Zeventig procent van hen is vaker op Woutershok geweest en komt vaak in het voor- en naseizoen. Wat zorgelijk is, is de gemiddelde leeftijd van de terugkerende gasten in het voorjaar: 74 jaar. Over tien jaar kamperen zij niet meer. En ik zie er geen zelfde hoeveelheid kampeerders bij komen in het voor- en naseizoen.”

Waarin zit de oplossing?

“Ik zoek naar manieren om ons aanbod bijzonder te maken en nog meer in harmonie te werken met de beboste omgeving en de stakeholders Staatsbosbeheer en De Gemeente. Daarvoor ben ik nu alweer maanden plannen aan het maken. Ja en dat ‘Woutershokgevoel’ moet blijven. Zonder meer. Ik wil iets anders dan dertien-in-een-dozijnoplossingen.”

Jouw loopbaan. Neem me even mee.

"Na vier jaar Commerciële Economie aan de Hogeschool van Alkmaar, ben ik Bedrijfseconomie aan de Universiteit van Tilburg gaan studeren. De bloesjescultuur van de studenten en het extreme studentenleven maakten mij als nuchtere Texelaar rebels. Ik was heel serieus, zat op dagen dat er geen college was van 8 uur ‘s ochtends tot etenstijd te studeren. Ik ontmoette een groepje gelijkgestemden, met diezelfde nuchterheid. Samen gingen we er hard tegenin, tegen de lallende studenten die als ze het koud hadden twéé bloesjes aantrokken. ‘Man, trek toch een trui aan’, zeiden we dan. Met één van mijn medestanders heb ik nog steeds contact. Hij is een Twentenaar, zijn nuchtere inslag lijkt enorm veel op die van Texelaars.

Tijdens mijn afstuderen belde Niels Jimmink mij. Hij werd directeur van de ING Texel en bediende de zakelijke markt en zocht iemand die de particuliere markt wilde gaan bedienen. Eerlijk gezegd: ik vervloekte de banken, door een leerwerktraject bij een andere bank. De cultuur stond me tegen.

Toch besloot ik naar ING te gaan. ‘Mooi praten kunnen we allemaal, je moet wel weten waarover je praat’, dacht ik. Dus ik begon meteen met de opleiding hypotheekadviseur.  

Ik heb veel van Niels geleerd. Zoals het out of the box denken in een bankwereld die zwart-wit denkt; wel of geen goedkeuring en niets ertussenin. Maar als je in iemand gelooft, dan zit er wel iets tussen. Dat brachten wij in de praktijk.

Zo leerde ik mijn vriendin Marleen kennen tijdens een belangrijke stap in haar carrière in de kinderopvang. Niels geloofde in haar. Buiten de toetsingsmodules om.”

RicardoInterview

Foto: Patrick de Graaf

Wat dacht je, toen je Marleen zag?

“‘Potverdorie’, dacht ik. En ik zag het verschil tussen ons, wat zich nu nog vaak uittekent. Zij is de pionier, ik ben meer de voorzichtige ondernemer.

Marleen had al kinderen, toen ik haar leerde kennen. Mensen zeiden: ‘weet je dit wel zeker?’ Ik heb voor het eerst naar mijn gevoel geluisterd en heel bewust voor haar gekozen.

Bij de ING kregen we het steeds drukker. We staken met succes onze nek uit voor de Texelse mensen en kregen meer financieringsaanvragen. Gingen naar vergaderingen van ondernemers en bijeenkomsten. Elke ochtend besteedden we veel aandacht aan het lezen van de lokale kranten om te doorzien wat er speelde. Omdat ik toen al meewerkte bij Woutershok, nam ik veel hooi op mijn vork.

Ik had er lol in, het ging goed. Samen met 40 andere adviseurs won ik de ING Salesaward. Na een tijdje ging er iets knagen: ik wilde meer met mijn marketingachtergrond gaan doen en dat kwam er maar niet van. Omdat privé de druk ook toenam, raakte ik uiteindelijk over de rooie. Overspannen, zeg maar. Het was ronduit een rottijd.”

En toen?

"Dan word je dus doorgelicht door een psycholoog  die maar blijft vragen. ‘Wat wil je?’ Daardoor keek ik voor het eerst echt naar mezelf. Ik kwam er achter dat ik door mijn terugkeer naar Texel concessies aan mijn dromen had gedaan; de keuze voor ING op Texel was een mooie opstap, maar geen baan voor eeuwig. Ik ben wel altijd blij geweest om terug te zijn op het eiland. Aan de overkant miste ik de vaste paden op het eiland. Als de accu stuk is, ga je naar Pablo Brandenburg; dat soort paden bedoel ik.”

Ik dacht dat jij altijd de vrolijke noot was.

“Dat grappen maken doe ik wel eens expres. Soms helpt zo’n houding om het ijs makkelijker te breken. Ik heb ook echt een broertje dood aan mensen die onnodig vakjargon gebruiken. Zich voordoen als superdeskundigen. Ik heb een doctorandus en mastertitel en ik heb ze geloof ik vier keer in mijn leven gebruikt. Natuurlijk ben ik stiekem trots, maar als het er op aankomt, dan ben ik toch liever gewoon de Ricardo die in Jip en Janneketaal zegt waar het op staat.

Vergeet niet dat ik naar buiten toe misschien de vrolijke man ben, maar dat het er thuis wel eens aan ontbreekt. Daar kan ik te lang tobben en nadenken. Vooral als het even iets minder druk is. Dat is niet altijd fijn voor mijn omgeving.”

Tot welke keuzes dwong je overspannenheid je?

“Tot nadenken over het leven. Er was veel veranderd en daar was het samenzijn met Marleen één onderdeel van. Ik kwam tot de conclusie, ook door het gezin en het ondernemerschap van Marleen, dat ik gebaat ben bij flexibiliteit, eigen tijd indelen en afkaderen van dingen.

Ik heb altijd - sinds 2000 is Woutershok in handen van mijn vader en moeder - de boekhouding en website gedaan van de camping. Naast school en werk. Daarnaast ging ik me ook ongevraagd bemoeien met Marleens bedrijf, Kinderopvang Olmenhoeve. De psycholoog zei: ‘Denk je nu echt dat Marleen dat zonder jou niet redt? Zij heeft zich allang bewezen.’ Die kwam hard aan.

Uiteindelijk koos ik voor 100 procent voor Woutershok. Mijn broer zat al in het bedrijf als mede-eigenaar. Ik wilde alles bewust vanuit een loondienstfunctie ontdekken.

Op een bepaald moment bestierden we met zijn drieën het bedrijf. Dat was moeilijk. Tegen familie zeg je dingen anders, dan tegen een willekeurige derde. Je bent soms te direct.

Ik ben niet makkelijk om mee samen te werken. Een perfectionist, net als mijn vader. Dat leidde ertoe dat mijn broer stopte bij Woutershok. Dat was heftig. Maar daar had ik ook veel respect voor. En dat gaf veel duidelijkheid in de familie. We hielden privé wel contact, ik ben een gevoelsmens en ik heb een hekel aan ruzie.”

Hoe doe je dat, contact houden na zo’n gebeurtenis?

“We zagen elkaar minder, hadden ons eigen leven. En als we elkaar zagen, zaten we relaxter dan voorheen bij elkaar. We hoefden het niet meer over het werk te hebben. ‘Doe jij maandag dat paaltje nog even, dan ga ik even maaien.’ Zo ging het heel vaak, toen we nog samen het bedrijf runden. Die zakelijke scheiding gaf ook heel veel rust.

Maar man, Woutershok en de familie waren zo nauw verbonden met elkaar. Het was echt moeilijk. Helemaal voor mijn moeder; zij was de scheidsrechter die altijd neutraal bleef.”

En je broer kwam terug?

“Kort voor het seizoen liet een belangrijk personeelslid weten dat ze niet meer zou komen. Patrick hoorde dat en op een zondag stond hij zomaar bij mij op de stoep. ‘Zal ik een maand onbetaald verlof nemen om je te helpen opstarten?’, vroeg hij. Toen zei ik: ‘Man, ik heb je gemist en veel aan je gedacht.’ De dag erop kreeg ik een berichtje: ‘Rico, als je denkt dat we over terugkeer om tafel moeten, sta ik daarvoor open.’

Patrick is nu bij mij in dienst. Het is nu goed, we hebben een duidelijke hiërarchie. En één motto: kwaliteit leveren, knallen in het seizoen en daarbuiten iets rustiger aan doen.

Ik ben van gaan, gaan, gaan. En ik moet soms worden afgeremd. Ik verwachtte dat ook van mijn compagnon, mijn broer. Hij is rustiger. En dat is niet verkeerd, weet ik nu.”

En je vader?

“Hij ging, dat was al zo gepland, met pensioen in het vertrekjaar van Patrick. Wat een jaar! Mijn vader maaide gelukkig nog wel, want ik heb hooikoorts en het was zijn bezigheidstherapie. Dat zie je vaak hè, maaiende gepensioneerden in bedrijven, ha ha ha! Hij doet nu nog steeds hand en spandiensten op de camping en de grasmat ligt er perfect bij.”

Hoe liet je vader los?

“Zonder overdrijven: van de ene op de andere dag. Hij had na de overname nooit tegenspraak en gaf advies als ik het vroeg. Hij is nog steeds een goede raadgever. Gewoon een ideale situatie.”

Daar kan de oude garde van Texel nog wat van leren?

“Ja, mijn vader is echt onbetaalbaar en een meester in loslaten.”

Kun je nog even aangeven hoe het ook alweer zit met die oude garde?

“Tijdens een bijeenkomst heb ik de oudere bestuurders gevraagd om de jongere mensen meer ruimte te geven. Met de beeldspraak: de koe moet niet vergeten dat zij ooit ook een kalfje was. Dat werd gemeld in de media en veel mensen spraken me er op aan. Ook de bewuste oudere garde. Ik hoop dat het iets structureels heeft losgemaakt. Natuurlijk heb ik ook respect voor de oudere garde, we hebben veel van hen gekregen.”

kalfje

Hoe zie je TOP?

“Ik ben blij met de vereniging van de belangenbehartiging via TOP en de ingangen die zij hebben bij de gemeente. Iwan Groothuis heeft mij eens geholpen met een conflict dat ik met de gemeente had. Het was fijn om te merken dat een TOP-bestuurder zich hard voor me maakte. Iwan zal zichzelf daar nooit over op de borst kloppen, maar hij was er wel. Dat TOP zorgt voor een groot promotiebedrag voor VVV, vind ik ook positief.”

Je kunt je lidmaatschapsgeld toch ook zelf inzetten voor promotie?

“Het geld is de olie voor in een grote motor. Deze maakt van mijn euro drie euro.”

En je zit in de community Toerisme en Recreatie?

“De community opende mijn ogen. Je merkt dat toeristische visies soms haaks staan op bijvoorbeeld landelijke agrarische regelgeving. Ik vind het fascinerend om bijvoorbeeld de visie van Klaas Tjepkema te horen. Hij heeft een camping en boerenbedrijf en  de regels komen op zijn bedrijf soms dus letterlijk in botsing! Tjepkema geeft via de community inzicht in de complexe agrarische wetgeving.”

Twee ondernemers in een gezin, hoe gaat dat?

Ricardo lacht. “Nou, dat is niet altijd rozengeur en maneschijn. Ik voel me wel eens schuldig, vooral naar de kinderen. Wij vliegen van hot naar her. Van het zomerritme word je soms knettergek. Baf. En dan val je na het seizoen weer in een hele grote pot vol wintertaken.

Marleen ging eens een dag minder werken. Omdat anderen dat ook deden. Na een paar weken zei ze: ‘Ik ga weer werken, want van op de bank zitten word ik niet vrolijker.’

Wij zijn zo. Dat is ons leven. We hebben mensen om ons heen die ons steunen en onze ouders zijn een belangrijke schakel voor onze kinderen. En vooral voor onze kleine jongen Stan. Maar als we thuis zijn, zijn we er ook echt.”

Ondernemer uitgelicht

Twitter

TOP Texel - Texels Ondernemers Platform - Postbus 155 - 1790 AD DEN BURG Texel - E-mail:
ontwerp & techniek: Zilte Zaken i.s.m. WEBJONGENS © 2017